Peyote و وحشت اخلاقی متعاقب آن

استفاده از داروهای روانگردان بخشی جدایی ناپذیر از تمدن بشری بوده است. به نظر می رسد انسانها نیاز ذاتی برای تغییر آگاهی و تغییر وضعیت ذهن خود دارند (ویل و روزن ، 2004). هزاران سال است که Peyote توسط بومیان آمریکایی مورد استفاده قرار می گیرد (Mosher & Akins ، 2014). Peyote برای اولین بار توسط مهاجران اسپانیایی و کلیسای کاتولیک رومی که این دارو را شر و فوق العاده مضر می دید ، شیطنت شد (ویل و روزن ، 2004). گسترش Peyote به ایالات متحده مخالفت سازمان های عمومی و دولتی را ایجاد کرد (ویل و روزن ، 2004). مخالفت شدید ، بومیان آمریکایی را وادار به ایجاد كلیسای رسمی كرد كه در آن استفاده آیینی از پیووت مورد آزار و اذیت قرار نگیرد (موشر و آكینز ، 2014). با افزایش محبوبیت Peyote و سایر داروهای توهم زا ، سازمان های دولتی نگران شدند و ادعاهای ظالمانه ای راجع به خطرات این دارو شروع کردند (ویل و روزن ، 2004).

بومیان آمریکایی در تلاش برای محافظت از شیوه های مذهبی خود و استفاده از Peyote ، کلیسای بومی آمریکا را ایجاد کردند (Mosher & Akins ، 2014). به عنوان یک دین رسمی و سازمان یافته ، اولین حقوق اصلاحات بومیان آمریکایی و استفاده از Peyote برای مراسم مذهبی محافظت می شود (موشر و آکینز ، 2014). از سال 1965 ، قانون فدرال ایالات متحده از استفاده بومیان آمریکایی از Peyote برای اهداف مذهبی محافظت کرده است (Mosher & Akins ، 2014). ترس و خصومت روزافزون که ناشی از رسانه ها بود ، به شدت بر سیاست ها وزن داشت ، و در سال 1970 ، دولت فدرال قانون مواد کنترل شده را تصویب کرد و Peyote را به عنوان یک برنامه دارویی I برچسب گذاری کرد (اداره اجرای مواد مخدر ، 2013). از امروز ، استفاده از Peyote غیرقانونی است و فقط بومیان آمریکایی مجاز به استفاده از آن تحت قانون آزادی مذهبی آمریکا در سال 1994 هستند (موشر و آکینز ، 2014).

ایجاد وحشت اخلاقی

ترس از تأثیرات مضر که Peyote بر جامعه آمریکا خواهد داشت ، برای اولین بار در گزارش های روزنامه ها در اوایل دهه 1900 به تصویر کشیده شد. مجموعه ای از مقالات روزنامه ها در اواخر دهه 1910 و اوایل دهه 1920 ، هشدار داد که Peyote یک ماده اعتیاد آور شیطانی است که باعث رفتارهای غیر منطقی و خشونت آمیز ، شهرک های سفید در معرض خطر ، ازدواج های نابود شده و اخلاق را تهدید می کند. هربرت ولز (1918) Peyote-an Insidious Evil و مقالات "لوبیای Peyote باعث دیوانگی می شود" (لس آنجلس تایمز ، 1919) و "پیوت به عنوان مواد مخدر در" فرقه مرگ "هندی ها استفاده می شد (نیویورک تایمز ، 1923) ادعا کردPeyote شر و قدرتمندترین داروی شناخته شده برای انسان بود. ولزی (1918) ادعا كرد كه پیووت به ویسكی ، قمار و سایر مواد دیگر آسیب بیشتری وارد كرده است. این روزنامه ها Peyote را به عنوان تولید یک مستی و غرق شدن توصیف کردند که نمی توان با هر داروی دیگری مقایسه کرد. وضعیت مستی که فقط به یک دوز کوچک نیاز داشت و اغلب روزها به طول انجامید. مقاله NY Times ادعا كرد كه برخی از كاربران بومی آمریكا برای بهبودی از این دلهره ، مجبور شدند روزها در رختخواب استراحت كنند.

اعتقاد بر این بود که پیوت چنان قدرتمند و اعتیاد آور است که از آن به عنوان معاون ، تهدید و نفرین یاد می شود که بومیان آمریکایی را گرفتار می کرد (تایمز ، 1923 ؛ ولزی ، 1918). اعتیاد Peyote آنقدر شدید توصیف شده است که بومیان آمریکایی را ملزم به مصرف "حداقل دو برابر دوز معمولی محرک ها" می کند (نیویورک تایمز ، 1923 ، بند 9). در همان مقالات ذکر شده است که وقتی کاربران در بیمارستان بستری شدند ، محرکهای مورد استفاده بیمارستان هیچ تاثیری نداشتند.

اثرات توصیف شده بسیار اغراق آمیز بود. به گفته موشر و آكینز (2014) "شواهد كمی یا هیچ مدرکی وجود ندارد" كه پیوت را با واکنشهای شدید و وابستگی مانند مواردی كه در رسانه ها شرح داده شده است پیوند می دهد (صفحه 144). در دوزهای کوچک ، Peyote احساس سرخوشی ایجاد می کند و می تواند در دوزهای بالاتر جلوه های ماندگار تری ایجاد کند (Ray & Ksir ، 2004). علیرغم ادعاها مبنی بر اینکه Peyote هیچ ارزش پزشکی ندارد ، تحقیقات نشان داده است که از Peyote برای معالجه الکلی استفاده شده است ، و حتی ممکن است در معالجه بیمار روانی مفید باشد (آلبو و اندرسون ، 1974 ؛ موس و آکینز ، 2014).

علاوه بر قدرت دارو ، این گزارش های اولیه رسانه ها ادعا می کردند که استفاده از Peyote دارای اثرات بدنی مضر و جسمی زیادی است (The New York Times ، 1923 ؛ Welsh ، 1918). در میان آنها لرزش ، تشنج ، فلج ، تنفس سریع ، اختلالات بصری ، توهم و حتی مرگ (نیویورک تایمز ، 1923 ؛ ولزی ، 1918). رشته ای از 25 مرگ در 2 سال در میان Utes به استفاده از Peyote نسبت داده شد (ولزی ، 1918). اگرچه هیچ مدرک قطعی در مورد مرگ و میر ناشی از پیوت وجود ندارد ، اما به نظر می رسد تحقیقات نشان می دهد که با توجه به اینکه استفاده از Peyote هیچ اثرات و واکنش جدی ندارد (Mosher & Akins ، 2014). مطالعه Carstairs و Cantrell (2010) در مورد اثرات Peyote یک پایگاه داده سیستم کنترل سم کالیفرنیا را از سال 1997-2008 بررسی کرد و نتیجه گرفت که هیچ مرگ و میر به استفاده از Peyote نسبت داده نشده است (Carstairs & Cantrell ، 2010).

ولزی (1918) ادعا كرد كه اثرات جسمی ناشی از پیووت نه تنها شدید است ، بلكه برای كسانی كه افسرده یا ضعیف بودند ، آشکارتر و مضر تر بود. وی تصریح کرد که پیوت باعث فلج فوری عضلات شده و زایمان را برای زنان غیرممکن کرده است. در حالی که این اثرات توسط تحقیقات پشتیبانی نمی شود ، چند ادعای دیگر در مورد اثرات جسمی Peyote دقیق مانند تنفس سریع ، توهم ، حالت تهوع و استفراغ است (Mosher & Akins ، 2014). اثرات دیگر ، مانند "اتساع مردمک و افزایش دمای بدن ، میزان پالس و فشار خون" ، تنها در صورت مصرف دوزهای زیاد رخ می دهد (موشر و آکینز ، 2014 ، ص 143-144). اما ، "شواهدی در مورد مشکلات جسمی ، وابستگی یا عوارض جانبی سری به Peyote وجود ندارد" (Mosher & Akins ، 2014 ، p. 144).

تأثیرات منفی Peyote - از جمله تهوع و استفراغ - با استفاده از تجربه خاص برای مجموعه و تنظیم Peyote است. بومیان آمریکایی که از Peyote استفاده می کنند ادعا می کنند "با استفاده مکرر ، به ویژه در مراسم مذهبی ، حالت تهوع و استفراغ رخ نمی دهد" (ویل و روزن ، 2004 ، ص 125). مواد مخدر ، تنظیم و تنظیمات دکتر زینبرگ (1984): مبنای مصرف مسموم کنترل شده از ادعاهای بومیان آمریکایی پشتیبانی می کند. دکتر زینبرگ (1984) استدلال می کند که اثرات یک دارو بستگی به مجموعه (نحوه احساس شخص) و تنظیم (در جایی که از دارو استفاده می شود) بستگی دارد. تنظیم تشریفات اثرات Peyote را تا حدی متناسب با آیین مذهبی محدود می کند.

رسانه های اولیه ادعا می کردند که اثرات روانی Peyote شامل غیر منطقی بودن و کنترل ذهن است. Peyote همچنین تمرکز را غیرممکن ، داوری نابود کرد ، آرزوها را نابود کرد و توسعه فکری را قطع کرد (نیویورک تایمز ، 1923). گزارش های خبری ادعا می کنند که این دارو بومیان آمریکایی را چنان غیر منطقی کرده است که از هرگونه معالجه پزشکی خودداری می کنند (ولزی ، 1918). پس از مصرف Peyote ، بومیان آمریکایی معتقدند که دانش فوق بشری دارند و Peyote تنها درمانی است که می تواند هر بیماری را درمان کند (نیویورک تایمز ، 1923 ؛ ولزی ، 1918). به گفته ولزی (1918) ، استفاده از Peyote همچنین "مفاهیم دروغین را در ذهن کاربران ایجاد کرده و از منطق صدا و تفکر منطقی جلوگیری می کند که با آن مشکلات زندگی روزمره خود را برآورده می کند" (ص 4). ادعا این بود که پیوت یک ذهنیت کنترل بر کاربران خود داشت.

به گفته گزارش ها ، والدین با استفاده از Peyote ، این ایده ها را برای فرزندان خود پخش می کنند (نیویورک تایمز ، 1923). بنابراین ، جوانان همچنین معتقد بودند که آنها نیازی به درمان پزشکان ندارند زیرا Peyote درمانی برای هر بیماری بود (نیویورک تایمز ، 1923). علاوه بر این ، فرزندان والدین با استفاده از Peyote به عنوان توسعه نیافته ، کسل کننده ، غیرمسئولانه و غیرقابل اعتماد توصیف شده اند (نیویورک تایمز ، 1923). با این حال ، تحقیقات ارتباط مستقیمی بین Peyote و مشکلات شناختی نشان نداده است (هالپرن و همکاران ، 2005).

شاید ظالمانه ترین ادعا این بود که پیوت "مسئولیت 100 ٪ موارد جنون در آن زمان" را بر عهده داشت (نیویورک تایمز ، 1923 ، بند 9). تحقیقات اخیر نشان داد که هیچ ارتباط مستقیمی بین داروهای توهم زا و مشکلات سلامت روان وجود ندارد (Krebs & Johansen ، 2013). این مطالعه در واقع نشان داد که در برخی موارد ، کسانی که قبلاً از داروهای Peyote و/یا روانگردان استفاده کرده بودند ، کمبود کمبودهای سلامت روان را نشان دادند (Krebs & Johansen ، 2013). هالپرن ، شروود ، هادسون ، یورگلون-تاود و پاپ (2005) همچنین در برابر ادعاهای اغراق آمیز در مورد اثرات روانشناختی ناشی از پیوت حمایت کردند. مطالعه آنها نشان داد که هیچ مدرکی نشان نمی دهد که پیوت باعث ایجاد مشکلات روانی یا شناختی در کاربران می شود.

ترسناک ترین تأثیر پیوت این بود که زیاد پیووت باعث شد تا آمریکایی های بومی افراد خشونت آمیز که به دنبال سفیدپوستان و شهرکهای آنها می آیند. مقاله "لوبیای پیوت باعث دیوانگی می شود" (1919) ادعا كرد كه بومیان آمریكا پس از استفاده از ساكن و هدف قرار دادن ساكنان و مؤسسات سفیدپوست ، به سمت خشونت می روند. در یک مسمومیت وحشی ، یک آمریکایی بومی بنا به گزارش ها ، در حال تجاوز به سلاح بود و در اطراف شهر رفت و همه را در معرض دید همه قرار داد. بسیاری از جنگ ها و اقدامات خشونت آمیز که بومیان آمریکایی در آن درگیر شده بودند ، به استفاده از آنها از Peyote نسبت داده شد (لس آنجلس تایمز ، 1919). تحقیقات هیچ یک از این ادعاها را پشتیبانی نمی کند. مطالعه ریچارد شولتس (1938) نتیجه گرفت که هنگام استفاده از Peyote ، "هیچ تمایل به انجام اعمال خشونت وجود ندارد" (ص 702).

تأثیرات پیوت نیز به عنوان تهدیدی در برابر ارزشهای سنتی و اخلاق مرد سفید پوست دیده می شد. پیوت به نظر می رسید که تأثیر منفی بر اخلاق دارد. استفاده از Peyote باعث می شود زنان پیش بینی و ازدواج را نابود کنند (ولزی ، 1918). رسانه ها پیوت را تهدیدی برای کلیسای مسیحی توصیف کردند و بومیان آمریکایی را متهم کردند که اهمیت کتاب مقدس را با پیوت جایگزین می کنند (نیویورک تایمز ، 1923). بومیان آمریکایی متهم به استفاده از دین به عنوان بهانه ای برای بالا رفتن بودند. با ادعای اینکه Peyote بخشی از یک دین بود ، می تواند به همان اندازه که مورد نظر استفاده می شود استفاده شود. این گزارش ها هشدار می دهند که این امر در نهایت باعث می شود کلیسایی در اطراف کوکائین و سایر مواد مخدر چرخانده شود (نیویورک تایمز ، 1923). علیرغم این ادعاها ، موشر و آکینز (2014) نحوه استفاده از Peyote در مراسم رسمی مذهبی کنترل شده را توصیف می کنند.

وحشت اخلاقی فروکش می کند

در مقایسه با 100 سال پیش ، نمایندگی رسانه های Peyote در دهه 2000 تغییر کرده است. زبان و لحن کلی مقالاتی که در مورد دارو بحث می کنند بسیار مثبت تر است و کاربردهای پزشکی موفق آن را برجسته می کند و تجربه ناشی از Peyote را به عنوان سرگرم کننده به تصویر می کشد.

Peyote از پزشکانی که به دنبال مطالعه مزایای پزشکی آن هستند ، توجه زیادی را به خود جلب کرده است (Flam ، 2003 ؛ Krans ، 2013). پزشکان و محققان موافق هستند که مطالعه اثربخشی و ایمنی داروهای توهم زا برای درک اثرات آنها و گسترش ابزارهای موجود در زرادخانه پزشکی مهم است (Flam ، 2003 ؛ Kes ، 2013). در حالی که رسانه ها به وضوح 100 سال پیش نشان می دادند که بسیاری از مضرات ناشی از استفاده از پیوت است ، مطالعات نشان داد که اثرات طولانی مدت یا طولانی در مغز از استفاده از پیوت و سایر داروهای توهم زا را نشان می دهد. در عوض ، Peyote می تواند یک درمان مؤثر برای الکلیسم باشد (هالپرن و همکاران ، 2005) ، و کاربران Peyote در واقع میزان کمتری از مشکلات روانی را نسبت به افراد غیر مصرف کننده نشان می دهند (Krans ، 2013 ؛ Krebs & Johansen ، 2013). استفاده در واقع خطرات بیماری روانی را کاهش می دهد (Flam ، 2003 ؛ Kes ، 2013). علاوه بر این ، گزارش های خبری حاکی از آن است که طی 100 سال گذشته ، پیوت هیچ سابقه سوءاستفاده ، قاچاق یا اعتیاد نداشته است و با بسیاری از تصاویر اولیه مغایرت دارد (Flam ، 2003).

نماهای مربوط به Peyote نیز هنگام صحبت از موسیقی و تلویزیون تغییر کرده است. یک قسمت از سوپرانوس (2007) شخصیت اصلی تونی و معشوقه او سونیا را نشان می داد که پیووت را در یک اتاق هتل کازینو مصرف می کردند. نحوه استفاده از Peyote در این قسمت با رایج ترین اثرات دارو سازگار است (Weiner & Chase ، 2007). شخصیت ها دیده می شوند که در حال خوردن دوز کوچکی از Peyote هستند که باعث می شود تونی حالت تهوع داشته باشد و او را استفراغ کند (وینر و چیس ، 2007). پس از استفراغ ، تونی سرخوشی را تجربه می کند و قادر به ادامه فعالیت های منظم خود است. تونی و سونیا در واقع به یک کازینو می روند و موفق به کسب قمار پول و بدون هیچ مشکلی غیر از این واقعیت هستند که آنها دائماً می خندند (وینر و چیس ، 2007). برخلاف دیدگاههای اغراق آمیز رسانه های اولیه ، شخصیت ها فلج یا هرگونه اثر جانبی را تجربه نمی کنند. در عوض ، استفاده از Peyote در سوپرانوس (2007) به روشی سبک و طنز به تصویر کشیده شده است. هیچ یک از اثرات اولیه (حالت تهوع ، استفراغ) همچنان ادامه ندارد.

چشم انداز مثبت در مورد Peyote به جشنواره های موسیقی و رویدادهای اجتماعی مانند Coachella و Buing Man نیز اجازه داده است تا به روشی مثبت به تصویر بکشد. با وجود استفاده شناخته شده از داروهای روانگردان ، مانند Peyote ، این رویدادهای موسیقی منفی تبلیغ نمی شوند (Krans ، 2013). انجمن چند رشته ای برای مطالعات روانگردان (MAP) ، که برای تقویت آسیب در بین کاربران داروهای روانگردان و توهم زا ایجاد شده است (Doblin ، 1999) ، در Buing Man حضور داشت تا به کاربران کمک کند. در حالی که رسانه های اولیه این داوطلبان را به عنوان مروج مصرف مواد مخدر معرفی می کنند ، اما رسانه های فعلی تأکید می کنند که اگرچه نقشه ها برای ارائه خدمات در دسترس بودند ، اما هیچ کس در طول جشنواره به کمک پزشکی احتیاج ندارد (کرن ، 2013).

عناصر وحشت اخلاقی Peyote

ایالات متحده در طی این سالها وحشت اخلاقی بسیاری را تجربه کرده است ، همانطور که در مورد تریاک ، کوکائین و کوکائین ترک نیز وجود داشت. هراس اخلاقی بیشتر عواقب شدیدی در روابط نژادی و سیاست داشته است. وحشت اخلاقی منجر به سیاست های نژادپرستانه و پیش داوری شده است که منجر به حاشیه نشینی اقلیت ها می شود (کوهن ، 1972 ؛ موشر و آکینز ، 2014). علیرغم تعداد وحشت اخلاقی که تجربه شده است ، بسیاری از آنها به سختی اجتناب شده اند. به گفته گود و بن-یاهودا (1994) ، اگر بحث پیرامون یک فعالیت متناسب با پنج معیار مختلف نباشد-نگرانی ، خصومت ، اجماع ، نامتناسب بودن و نوسانات-پس از آن به یک وحشت اخلاقی نمی رسد. با توجه به بازنمایی تصویر Peyote در اوایل قرن بیستم ، یک وحشت اخلاقی از بین رفت. با این حال ، نه وحشت اخلاقی و نه ترس از مواد مخدر در اطراف Peyote در حال حاضر وجود ندارد.

اولین عنصر وحشت اخلاقی نگران کننده است. این عنصر با نگرانی فزاینده ای در بین عموم در مورد رفتاری که توسط گروهی از مردم به نمایش گذاشته می شود مشخص می شود (گود و بن-یاهودا ، 1994). در مورد Peyote ، نگرانی شدید هنگامی رخ داد که غیر هندی ها متوجه شدند که بومیان آمریکایی به طور مرتب از Peyote استفاده می کنند. این مسائل به سرعت در رسانه ها گسترش یافت ، که شروع به انتشار ادعاهای اغراق آمیز در مورد تأثیرات آن کرد. این ادعاهای ظالمانه نگرانی زیادی را ایجاد کرد که منجر به ترس شد و سرانجام به عنصر دوم وحشت اخلاقی منجر شد.

دشمنی ، دومین عنصر وحشت اخلاقی به عنوان "افزایش سطح خصومت نسبت به دسته افرادی که درگیر رفتار تهدیدآمیز هستند" توصیف شده است (گود و بن-یاهودا ، 1994 ، ص 157). خصومت نوظهور ناشی از ترس از بومیان آمریکایی بود. رسانه های اولیه ، بومیان آمریکایی را به عنوان مصرف کنندگان مواد مخدر که خشونت می شوند ، به تصویر کشیدند ، به سمت کشته شدن دیوانه ها می روند و سعی می کنند پس از مصرف پیوت ، سرزمین سفید پوست را به دست بگیرند (لس آنجلس تایمز ، 1919). اخلاق نیز در معرض خطر بود زیرا گزارش شده است که استفاده از Peyote باعث می شود زنان پیش بینی شوند و باعث پایان ازدواج شوند. از ترس از بومیان آمریکایی و استفاده از آنها از Peyote ، مردم آنها را با خصومت ملاقات کردند و به دنبال جدا شدن از آنها بودند.

خصومت و ترس فزاینده نسبت به بومیان آمریکایی و استفاده از آنها از Peyote یک اجماع عمومی (عنصر سوم) در بین عموم ایجاد کرد. اکثریت مردم معتقد بودند که Peyote یک داروی بسیار مضر است که باعث شد آمریکایی های بومی به شیدایی تبدیل شوند که قادر به هر چیزی بودند (ولزی ، 1918). مشخص شد که برای ممنوعیت استفاده از Peyote و جلوگیری از نابودی جامعه بومیان ، باید اقدامات لازم را انجام داد. خصومت روزافزون همچنین باعث شد که بومیان آمریکایی از طرف خود اقدام کنند. بومیان آمریکایی کلیسای بومی آمریکا (NAC) را به منظور محافظت از دین و استفاده از آنها از Peyote ایجاد کردند (Mosher & Akins ، 2014). این ترس مردم را تشدید کرد زیرا بهانه ای برای استفاده از مواد مخدر و تهدیدی برای مسیحیت تلقی می شد.

اجماع منفی نگران کننده علیه Peyote و بومیان آمریکایی به سرعت علاقه پزشکان و محققان را برانگیخت. محققان شروع به مطالعه اثرات Peyote کردند و متوجه شدند که چگونه ترس در برابر Peyote و بومیان آمریکایی با اثرات این مواد مخدر بر روی آمریکایی های بومی مقایسه شد. این دقیقاً چهارمین عنصر وحشت اخلاقی است. عدم تناسب با این واقعیت مشخص می شود که مشکل "کاملاً اغراق آمیز" بوده و ترس و خصومت متناسب با ماهیت مشکل است (گود و بن-یاهودا ، 1994 ، ص 158).

عنصر پنجم نوسانات است. وحشت اخلاقی به عنوان وقایع بی ثبات توصیف می شود ، که ناگهان ظهور می شود ، به سرعت ناپدید می شوند و ناگهان دوباره ظاهر می شوند. همانطور که به Peyote مربوط می شود ، به نظر می رسد وحشت اخلاقی از سایر وحشت های اخلاقی بومی تر است. ترس پیرامون پیوت به سرعت گسترش یافت و جای خود را به وحشت اخلاقی داد ، اما هنوز دوباره ظاهر نشده است.

با این وجود ، این وحشت اخلاقی در اطراف Peyote و بومیان آمریکایی آسیب های خود را وارد کردند. توجه منفی شدید راهی مناسب برای ایجاد ترس در بین مردم بود. این رسانه ها بومیان آمریکایی را به عنوان مصرف کنندگان مواد مخدر به تصویر کشیدند که از دین به عنوان یک قلاب برای ادامه مصرف مواد مخدر استفاده می کردند (نیویورک تایمز ، 1923). بومیان آمریکایی به عنوان شیدایی شناخته می شدند که به دلیل مصرف مواد مخدر خود را به افراد بی گناه طعنه می زدند (لس آنجلس تایمز ، 1919 ؛ نیویورک تایمز ، 1923). دشمنی قریب الوقوع بود. در پایان ، وحشت اخلاقی به هدف خود رسید: جرم و جنایت پیووت و کنترل مواد مخدر و بومیان آمریکایی.

پیامدهای سیاست

بومیان آمریکایی هزاران سال است که در مراسم مذهبی در مراسم مذهبی مصرف می کردند. نگذشت که پیووت شروع به جلب توجه منفی کرد که سنت های آنها به خطر افتاد. به منظور تأمین امنیت شیوه های مذهبی خود ، بومیان آمریکایی تصمیم گرفتند یک کلیسای رسمی ایجاد کنند که تحت اولین اصلاحیه قانون اساسی ایالات متحده محافظت شود (موشر و آکینز ، 2014). بومیان آمریکایی کلیسای بومی آمریکا (NAC) را ایجاد کردند ، یک سازمان رسمی که در آن می توان از Peyote استفاده کرد (ویل و روزن ، 2004). دولت فدرال تلاش های بومیان آمریکایی را تأیید کرد و "از سال 1965 ، استفاده مذهبی از Peyote توسط بومیان آمریکایی توسط قانون فدرال ایالات متحده محافظت شده است" (موس و آکینز ، 2014 ، ص 143). از آنجا که استفاده از Peyote فقط توسط قانون فدرال محافظت می شد ، بسیاری از بومیان آمریکایی مجبور بودند تلاش های خود را برای گسترش حقوق خود در سطح ایالتی ادامه دهند (Mosher & Akins ، 2014).

ویل و روزن (2004) ادعا کردند که "انفجار جنبش روانگردان در میان سرخپوستان باعث ایجاد مخالفت شدید توسط غیر هندی ها شد" (ص 124). وحشت اخلاقی در حال ظهور باعث شد تا دولت فدرال به راحتی قانونی را علیه استفاده از پیوت وضع کند. رسانه های اولیه با القای مؤثر ترس و ترویج خصومت نسبت به بومیان آمریکا تأثیر زیادی بر مردم داشتند. با شروع اجماع، دولت فدرال قانون جامع پیشگیری و کنترل سوء مصرف مواد (قانون مواد کنترل شده) را در سال 1970 به تصویب رساند (Mosher & Akins، 2014). بر اساس این قانون، اداره اجرای مواد مخدر، برنامه های دارویی فدرال را ایجاد کرد، که در آن پیوت به عنوان یک داروی جدول اول طبقه بندی شد (Mosher & Akins، 2014). تصور می شود که داروهای جدول I ارزش پزشکی ندارند و بالاترین پتانسیل سوء مصرف را دارند (Mosher & Akins, 2014). هیچ شواهدی برای حمایت از قرار دادن پیوت به عنوان یک داروی سطح یک وجود ندارد. همانطور که تحقیقات نشان داده است، هیچ شواهدی مبنی بر وابستگی هنگام اشاره به پیوت وجود ندارد (Mosher & Akins، 2014). در اوایل سال 1938، تحقیقات نشان داد که هیچ ارتباطی بین خشونت و استفاده از پیوت وجود ندارد (Schultes, 1938). برنامه ریزی داروها به وضوح بر اساس اجماع عمومی در مورد پیوت بود و نه بر اساس شواهد علمی.

قانون مذهبی آزادی هند در سال 1978 بیشتر از استفاده از Peyote و تمرین رایگان دین بومیان آمریکایی محافظت می کند (موشر و آکینز ، 2014). قانون مذهبی آزادی هند آمریکا (1978) اولین اصلاحیه بومی آمریکا را برای استفاده از دین خود ، داشتن آثار باستانی مقدس ، دسترسی به مناطق مقدس و عبادت از طریق مراسم محافظت و حفظ کرد. در سال 1990 ، بومیان آمریکایی حق خود را برای استفاده از Peyote در سطح ایالتی (Oregon) در این پرونده به چالش کشیدند ، بخش اشتغال اورگان در مقابل اسمیت (Mosher & Akins ، 2014). این پرونده متمرکز بر دو نفر (پیروان NAC) بود که به دلیل استفاده از Peyote از شغل خود اخراج شدند. پرونده دادگاه به این دلیل آغاز شد که دو پیروان NAC می خواستند مزایای بیکاری را دریافت کنند. در تصمیم دوم خود در این پرونده ، دیوان عالی اورگان اظهار داشت كه استفاده از قداست Peyote ممنوعیت قانون ایالتی را نقض می كند ، اما همچنین این ممنوعیت نقض بند تمرینی آزاد قانون اساسی است. دادگاه عالی ایالات متحده پس از آن اظهار داشت كه بند تمرینی رایگان به دولت اجازه می دهد تا از استفاده از ساكتای مقدس ممنوع شود و مزایای بیکاری را برای دو پیروان NAC انكار كند. سقوط از این تصمیم اصلاحات در سال 1994 قانون آزادی مذهبی هند در سال 1978 بود. اصلاحات 1994 حقوق بومیان آمریکایی را به سطح ایالتی گسترش داد. استفاده ، تملک و حمل و نقل پیووت اکنون توسط قانون فدرال و ایالتی محافظت می شد.

علیرغم قوانین و اصلاحات بیشماری که از حق استفاده از Peyote از بومی آمریکا محافظت می کند ، این یک داروی برنامه I است. دولت تمام مزایای پزشکی احتمالی را تشخیص نمی دهد. اگرچه تحقیقات نشان داده است که هیچ مدرکی از وابستگی وجود ندارد ، اما Peyote هنوز هم از نظر پتانسیل بالایی برای سوءاستفاده در نظر گرفته می شود.

نتیجه

در حالی که تحقیقات گسترده ای بر کاربردهای پزشکی و مزایای احتمالی پیوت روشن شده است، هنوز توافق روشنی در مورد این دارو وجود ندارد. پیوت در سال های اخیر از دید عموم پنهان مانده است. می توان استنباط کرد که این امر مستقیماً با عنصر پنجم و آخرین هراس اخلاقی مرتبط است. ناپایداری، پنجمین عنصر، وحشت اخلاقی را به عنوان یک فوران ناگهانی تعریف می کند که می تواند در هر زمانی ظاهر شود و ناپدید شود (گود و بن یاهودا، 1994). وحشت اخلاقی پیرامون پیوت به اندازه آنهایی که با سایر مواد مخدر مانند ماری جوانا و کراک کوکائین همراه بودند، فرار نبود. هراس اخلاقی پیرامون پیوت کندتر از سایر هراس های اخلاقی ظاهر شد و پس از ممنوعیت پیوت به آرامی از بین رفت، اما اثرات مشابهی داشت. حمایت اخیر پزشکان از پیوت و تحقیقاتی که فواید پزشکی احتمالی را نشان می دهد، چیزی را برانگیخته است که بسیاری آن را «عصر جدید» روی پیوت می نامند (Flam, 2003). با وجود این یافته ها، پیوت همچنان یک ماده کنترل شده و تابع قوانین تنبیهی ایالات متحده است.

منابع

قانون آزادی مذهبی سرخپوستان آمریکایی، قانون عمومی شماره 95-341، 92 آمار. 469 (1978).

Carstairs, S. D., & Cantrell, F. L. (2010). قرار گرفتن در معرض پیوت و مسکالین: بررسی 12 ساله پایگاه داده مرکز سموم سراسری. سم شناسی بالینی، 48، 350-353.

مرکز کنترل بیماری.(2013، 1 اوت). استعمال دخانیات و دخانیات. برگرفته از http://www. cdc. gov/tobacco/data_statistics/fact_sheets/health_effects/tobacco_related_mortality/.

کوهن، اس (1972). شیاطین عامیانه و هراس اخلاقی: ایجاد مدها و راکرها. لندن: مک گیبون و کی.

کومبر، آر.، مک الراث، ک.، میشم، اف.، و مور، ک. (2013). مفاهیم کلیدی در مواد مخدر و جامعه. لس آنجلس، کالیفرنیا: Sage Publications Inc.

دوبلین، آر (1999). نامه های ریک دوبلین، رئیس MAPS. بولتن دانشجویی روانگردان انجمن چند رشته ای، 9 (1)، 3.

Flam, F. (2003, 7 دسامبر). محققان "عصر جدید" را در Peyote مشاهده می کنند. فیلادلفیا اینکوایرربرگرفته از http://articles. orlandosentinel. com/2003-12-07/news/0312060045_1_peyote-hallucinogenic-huichol.

Goode, E., & Ben-Yahuda, N. (1994). هراس اخلاقی: فرهنگ، سیاست و ساخت اجتماعی. بررسی سالانه جامعه شناسی، 20، 149-171.

هالپرن، جی. اچ.، شروود، آ. آر.، هادسون، جی آی، یورگلون-تاد، دی، و پاپ، اچ. جی (2005). اثرات روانشناختی و شناختی استفاده طولانی مدت پیوت در میان بومیان آمریکا. روانپزشکی زیستی، 58 (8)، 624-631.

Krans ، B. (2013 ، 22 اوت). داروهای روانگردان مرتبط با خطر کمتر بیماری روانی. اخبار Healthlineبرگرفته از http://www. healthline. com/health-news/mental-psychedelics-not-linked-to-mental-problems-082213.

Krebs ، T. S. ، & Johansen ، P. (2013). روانگردان و سلامت روان: یک مطالعه جمعیت. PLOS یک ، 8 (8) ، 1-9. doi: 10. 1371/joual. pone. 0063972.

Mosher ، C. J. ، & Akins ، S. M.(2014). مواد مخدر و سیاست دارویی (ویرایش دوم). لس آنجلس ، کالیفرنیا: شرکت Sage Publications Inc.

لوبیای پیوت باعث دیوانگی می شود.(1919 ، 22 ژوئن). لس آنجلس تایمز (1922-1886). برگرفته از http://search. proquest. com/docview/160601632؟accountid=10351.

پیووت در "فرقه مرگ" هندی ها به عنوان مواد مخدر استفاده می کرد.(1923 ، 14 ژانویه). نیویورک تایمز (پرونده جاری 1923). برگرفته از http://search. proquest. com/docview/103095276؟accountid=10351.

ری ، O. S. ، و Ksir ، C. (2004). مواد مخدر ، جامعه و رفتار انسان (چاپ 10). نیویورک ، نیویورک: مک گرا هیل.

Schultes ، R. E. (1938). جذابیت Peyote (Lophophora Williamsii) به عنوان یک دارو. انسان شناس آمریکایی ، 40 (4) ، 498-715. برگرفته از http://www. jstor. org/stable/661621.

ویل ، ا. ، و روزن ، دبلیو. (2004). از شکلات تا مورفین. نیویورک ، نیویورک: شرکت Houghton Mifflin.

وینر ، م. (نویسنده) ، چیس ، د. (نویسنده) ، و تیلور ، ا. (مدیر).(2007). کندی و هایدی [قسمت سریال تلویزیونی]. در D. Chase (تهیه کننده) ، Sopranos ، New York ، NY: Home Box Office Inc.

ولزی ، H. (1918). Peyote-an Evil Insidious. فیلادلفیا ، پنسیلوانیا: رزرو حقوق هند.

Zinberg ، N. E. (1984). مواد مخدر ، تنظیم و تنظیم: اساس استفاده از مسموم کنترل شده. New Haven ، CT: انتشارات دانشگاه ییل.

[1] انریکه هرناندز کارورز در اتحاد سیاست مواد مخدر و دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه ایالتی کال ، لانگ بیچ است ، جایی که وی در ماه مه 2014 لیسانس علوم خود را در جرم شناسی و عدالت کیفری دریافت می کند. در جرم شناسی و عدالت کیفری با هدف کسب مدرک دکتری. و یک موقعیت دانشگاهیوی گزارش ها و گزارش های مربوط به مواد مخدر ، کاهش آسیب ، سیاست مواد مخدر ، اجرای مواد مخدر و جنگ با مواد مخدر را تحقیق و مکتوب کرده است. Enrique جایزه دانشمند نوید بخش دادگستری کیفری را در سال 2013 دریافت کرد تا از کار خود احترام بگذارد.