مراقب تله سهام خصوصی باشید

به نظر می رسد گلایب است اما همه اشکال سرمایه گذاری سهام برابر نیست. یک مثال خاص ، که سالهاست که در حال استفاده گسترده است ، ابزاری است که به عنوان عدالت به تصویر کشیده شده است اما به عنوان ترکیبی از بدهی و عدالت رفتار می کند. سهام ترجیحی

بسیاری از بنگاههای (سهام خصوصی) بودجه را به این شکل تزریق می کنند و به روش زیر رفتار می کنند. سهام ترجیحی پیش از سهام عادی است به این معنا که اولین پولی که از فروش پرداخت می شود ، پیش از دارندگان سهام عادی ، به دارنده سهام ترجیحی می رود. اگر همه چیز به خوبی پیش رفته باشد و بودجه کافی برای ارائه دهندگان بدهی وجود داشته باشد تا بتوانند پول خود را پس بگیرند و همه دارندگان سهام برای بازپرداخت بازپرداخت کنند.

با این حال ، در مواردی که بازده کمتر از 1 برابر سرمایه گذاری است (به استثنای هرگونه علاقه) ، همیشه ارائه دهندگان بدهی هستند که ابتدا پرداخت می شوند و مانده درآمد حاصل از آن در بین دارندگان سهام تقسیم می شود. در مورد سهام ترجیحی ، قبل از اینکه هر یک از دارندگان سهام دیگر یک پنی دریافت کنند ، اینها به طور کلی پرداخت می شوند. این بخش سهام سهام ترجیحی است ، اما علاوه بر این ، آنها همچنین نرخ بهره (به طور معمول از 4 ٪ تا 10 ٪ p. a) را نیز جذب می کنند که این شرکت اغلب به طور منظم و معمولاً ماهانه ملزم به خدمت است. این بدان معنی است که این بدهی است که می تواند علاوه بر هر بدهی بانکی باشد. اولویت خدمات بدهی معمولاً همیشه به بانک می رود و موارد بسیاری وجود دارد که در آن می توان بازپرداخت بهره در سهام ترجیح را به تعویق انداخت اما در نهایت نیاز به پرداخت آن است.

در اوقات خوب ، هنگامی که تجارت بسیار جالب است ، بسیاری از مشاغل ممکن است با هزینه سرویس بدهی خود ، از جمله مواردی که در سهام اولویت حمل می شود ، کاملاً خوب کنار بیایند. اما در محیط های تجاری سخت تر - مانند اکنون - بسیاری از مشاغل برای تولید جریان نقدی آزاد با توجه به سود ، با تعهدات بدهی سنگین تلاش می کنند.

به غیر از آشکار ، پیامدهای عملی این امر این است که شرکت می تواند از سرمایه در گردش کافی محروم شود ، به ویژه در مواردی که قصد سرمایه گذاری مجدد را دارد. چه نتیجه ای یک محیط ناسالم است که در آن مدیریت به دام افتاده و تلاش خود را به عنوان صرفاً تعهدات به بانک و شرکت سهام خصوصی مشاهده می کند. قابل درک است که بسیاری از تیم های مدیریتی مانند این موقعیت هایی را نادیده می گیرند اما ممکن است کار کمی انجام دهند-غیر از این که به دنبال سرمایه گذاری مجدد یا رأی دادن با پاهای خود باشند. مذاکره معمولاً بهترین راه برای خروج از این است تا زمانی که هر دو طرف عملگرا باقی بمانند.

بدهی و ساختار مالی یک سرمایه گذاری در تجارت می تواند بدون بررسی و کنترل مناسب ، مدیریت را در وضعیت بدتری از گذشته قرار دهد-پول کافی برای سرمایه گذاری مجدد در تجارت و قادر به جمع آوری بیشتر یا فروش آن نیست.

تجارت ما این است که در شرکت های متوسط سرمایه گذاری کنیم ، و بنابراین ما-و هرگز نخواهیم داشت-سهام را در قالب سهام ترجیحی تزریق نمی کنیم. بدهی یک ابزار ارزشمند در هنگام استفاده از قاطعانه است و وقتی همه قوانین بازی را درک می کنند. ما ترجیح می دهیم در مشاغل سرمایه گذاری کنیم که معتقدیم تجربه عملیاتی ما به تیم مدیریت کمک می کند تا یک شرکت را در اطراف خود بچرخاند یا آن را به سطح بعدی برساند و این امکان را فراهم می کند تا از این شرکت سود دوباره سرمایه گذاری کند و رشد کند.

ما این را "سرمایه گذاری کارآفرینی" می نامیم. سرمایه گذاری در مشاغل بر اساس ارزشی که ما با کمک به تجربه ، تخصص و مهارت های خودمان ایجاد می کنیم. این فقط مربوط به پول نیست و در حالی که همه معمولاً این را می گویند ، بسیاری از آنها نمی توانند با تخصص عملیاتی گسترده از آن حمایت کنند. چرخیدن در چند متخصص غیر EXEC یا سهام خصوصی به هیئت مدیره به عنوان تخصص عملیاتی واجد شرایط نیست. ما همیشه با تیم های مدیریتی نزدیک همکاری می کنیم و می خواهیم یکدیگر موفق شوند ، به همین دلیل ما تمایل داریم سهام بالاتری را به مدیران مشاغل نمونه کارها خود بدهیم تا اینکه از هنجار صنعت است.

همه ما در دوران دشوار زندگی می کنیم و می فهمم که همیشه کسی از انتخاب بودن در مورد رشته های متصل به بودجه جدید سود نمی برد اما همیشه ارزش نگاه دقیق تری دارد. ما یک طبقه جدید از سرمایه گذاران هستیم که دانش عملیاتی واقعی با موفقیت کافی دارند و برای سرمایه گذاری وجوه خود به جای مواردی که از منابع شخص ثالث توسط بانکداران و متخصصان سهام خصوصی جمع آوری شده است ، سرمایه گذاری می کنند. در تجربه خود ما ، این تفاوت زیادی در عملکرد یک شرکت ایجاد کرده است.